Energiehuishouding

Zoals de vaste bezoekers hier en daar al hebben gelezen, is het op dit moment op kantoor erg druk. Een van de collega’s is ziek en we proberen het met elkaar op te vangen. Dit betekent, dat ik een aantal werkzaamheden heb gekregen, die normaalgesproken niet op mijn bordje liggen. Van de ene klus leer ik heel veel, terwijl de andere activiteit alleen maar ervaring oplevert. En hoewel ik best weet, dat dingen waar je zin in hebt energie opleveren, en zaken waar je tegenop ziet het dubbele kosten, vind ik het toch opvallend dat ik me zo fit en fijn in mijn vel voel. Er zijn dagen dat ik ’s ochtends een keer heel diep ademhaal en dan begin te werken tot het moment dat ik echt naar huis moet. Nagenoeg zonder onderbreking dus. En toch geniet ik met volle teugen. Vraag zelfs om meer werk. Leuk! Ik hoop dat mijn collega snel weer de oude is, maar ik hoop ook dat deze werkverdeling nog even voortduurt!

Belletje

Soms gebeurt het weken achter elkaar, dan is het weer maanden stil. Maar als er wordt belletje getrokken, gebeurt dit altijd in de nacht van zaterdag op zondag tussen half 3 en 3 uur. We hebben zo’n ouderwetse klingelbel aan een touwtje. Dat maakt dus nogal kabaal, zeker ’s nachts. En zonder uitzondering schiet Floppy overeind en rent luid blaffend naar de voordeur, ons rechtop in bed zittend acherlatend. Oftewel: de beloning voor de daders. Ik probeer eraan te denken als we naar bed gaan om de bel af te koppelen, maar als ik het vergeet, wreekt zich dat dus direct. Als Floppy weer gekalmeerd is en in zijn mand ligt, probeer ik de slaap te hervatten door het bedenken van wraakacties. Mijn broer heeft een honkbalknuppel naast zijn bed ‘voor het geval dat’. Die zou ik kunnen lenen en gaan posten. Deur open en wham! Of een emmer ijskoud water aan het eind van het touwtje, in plaats van de bel. Splash! En net voordat ik in slaap val, denk ik: “Pas maar op! Normaal ben ik kalm en relativerend, maar als ze aan mijn nachtrust komen, ben ik niet meer voor rede vatbaar!

Vakantiegevoel

In een of ander blad had ik gelezen over een Britse Lifestyle- and Reisbeurs in de grote kerk van Den Haag. Hierbij zou ook de nodige aandacht zijn voor whiskey, het favoriete drankje van mijn Vriend. Dus besloot ik hem te ontvoeren. Pas bij binnenkomst wist hij waar hij aan toe was. Maar het was leuk! Een aantal stands met allerhande Britse attributen. Kleding, boeken, cadeautjes, eten en drinken. We aten er heerlijke scones met clotted cream, terwijl een stelletje malloten ons aangenaam vermaakte met Britse humor. Met een Engels knuffelbeertje (tja, het is nu eenmaal Valentijnsdag), een fles redelijk unieke whiskey, een huisjasje met hondenprint en een stapel vakantiebrochures vertrokken we weer. Morgen nog niets te doen en behoefte aan een verzetje? Gaan!

Stemmetjes

De afgelopen dagen kwam het toevallig een aantal keer naar voren: je speciale stemmetje. Een collega vroeg me poeslief of ik even tijd voor hem had. De anderen reageerden meteen: “O-oh, ze moet iets voor je regelen zeker!!” En dat bleek ook zo te zijn. Vandaag betrapte ik mezelf erop. Ik belde een leverancier voor een vervolgopdracht, maar de vorige rekening was nog niet betaald. Dus ze maakten (terecht) een voorbehoud. Op mijn alleraardigste, overredende stem heb ik hen om begrip gevraagd, beloftes gedaan en dankbaarheid voor hun medewerking getoond. Toen ik ophing, hoorde ik achter me iemand mompelen: “Nou, zo horen we jou ook niet vaak!” Met een heel andere stem heb ik de betrokkene van commentaar voorzien! Maar het is vast niets unieks, speciale stemmetjes!

Favoriete locatie

We bespraken het vorige week min of meer toevallig, terwijl we uitzicht hadden op de besneeuwde hellingen. Stel dat je emotioneel en financieel ongebonden bent: waar zou je dan willen wonen? In een stad als Edinburgh of Barcelona? Of juist in een dorp op de veluwe of ergens aan zee? Op IJsland? We hebben allebei een voorkeur aangegeven, en het ‘waarom’ toegelicht. Vervolgens hebben we dezelfde vraag aan een aantal anderen van het reisgezelschap voorgelegd. De uitkomsten waren verrassend en leuk om te horen! Ieder heeft blijkbaar een heel persoonlijke beleving en daaruit voortvloeiende keuze. Dus nu ben ik benieuwd naar jouw beweegredenen: welke locatie kies je en waarom?

Vakantiekilo’s

Het was weer tijd voor Floppy’s jaarlijkse prik tegen vanalles en nog wat. We hadden de dierenarts niet meer gezien sinds hij bij ons was om Bicka in te laten slapen, dus we gebruikten de tijd meteen om even bij te praten. In de tussentijd kreeg Floppy z’n prikken en werd hij onderzocht. Hij zag er goed uit voor z’n twaalf jaar, dat vond de dierenarts ook. Ik vertelde hem dat we op wintersport waren geweest en dat Floppy bij vrienden met een gigantisch grote tuin had gelogeerd. En nu hij ook daar ‘enig kind’ was, werd hij nog eens extra verwend. Als laatste werd Floppy gewogen. Hij weegt altijd rond de 14,5 kilo, soms eens wat meer, dan weer wat minder. Maar dit keer was hij bijna een kilo zwaarder! “Tja”, zei de dierenarts, “vakantiekilo’s komen dus ook bij honden voor!!”

Glashelder

Dit is een hardwerkende logster. En dit is de stress van de eerste werkdagen na de vakantie. En dit is een barstende koppijn. En dit is een gastschrijver die haar in de watjes legt. Zoals afgesproken.

Eerste werkdag

Vandaag was onze eerste werkdag, althans, voor vijf van de zes vakantiegangers, want mijn moeder is sinds vorig jaar met pensioen. En toen we gisteren de allerlaatste toast op de vakantie uitbrachten, slaakten we een gezamenlijke zucht. Vakantie is toch wel erg fijn. En de eerste werkdag valt meestal niet mee. Maar toen ik erover nadacht, kwam ik tot de conclusie dat altijd vakantie ook niet leuk zou zijn. Werken levert ook prikkels op, uitdagingen, contacten, leermomenten en een gevoel van tevredenheid over hetgeen je hebt bereikt. Juist de afwisseling tussen werk en vrije tijd maakt beide zo aantrekkelijk. Bovendien beweegt de maatschappij nogal, en overal om je heen hoor je over gedwongen ontslagen. Nederland voert op dit moment binnen Europa zelfs de lijst aan van meeste faillissementen. We zouden juist blij moeten zijn dat we weer mogen gaan werken! En toch… Hoe ga jij om met zo’n eerste werkdag?

Brokkenpiloten

Neneh schreef het al: “Jullie zijn een stel brokkenpiloten”. Ik was blij gisterenavond in originele staat weer thuis te zijn. Het was een vakantie vol kleine ongelukjes, maar wonder boven wonder was ik daar buiten gebleven. Mijn collega’s hadden het ook met klem verzocht: “Kom alsjeblieft gezond weer thuis, het is zo druk dat we je echt niet kunnen missen!” So far so good. Maar vannacht moest ik naar het toilet. Nog half in slaap liet ik een leeg closetrolletje vallen. En buk me dus voorover om het op te rapen. In ons wintersporthotel hadden we een royale badkamer. Hier thuis moeten we het doen met een kleine doucheruimte annex toilet. Oftewel: ik klap met mijn voorhoofd op de rand van de wastafel. Nu zit er een gigantische bult en ben ik misselijk van de hoofdpijn. Je hoeft dus helemaal niet op wintersport om een ongelukje te krijgen!

’t Zit er weer op

Vandaag, de laatste dag van onze vakantie, moest mijn Vriend met z’n hand op controle bij de arts. Mijn moeder sloot aan met haar arm en dij, die na bijna een week nog niet veel verbetering vertonen. Maar ook bij haar liet de foto gelukkig geen breuken zien. De arts vond het wel komisch, dat er steeds meer familieleden bij me aansloten. Maar goed, iedereen is dus weer aan de beterende hand, al zal volledig herstel in beide gevallen nog een aantal weken op zich laten wachten. Terug bij het hotel bestelden we koffie op het terras in de zon. Rainer, onze favoriete medewerker, zag de rontgenfoto’s en vroeg quasi nonchalant: ‘Aha, jullie hebben de vakantiefoto’s bij je? Groeten uit St. Jakob i.H.!’ Waarna hij zich schaterend verwijderde. Ik zei het al: Oostenrijkse humor is onnavolgbaar! We moeten het weer een heel jaar met de herinneringen doen.