Stoere jongens

We arriveerden bij Camp Davy Crockett, een van de hotelmogelijkheden van Disneyland Parijs. Natuurlijk had ik tegenover de kinderen flink zitten opscheppen hoe vaak ik er al was geweest en dat ik inmiddels ook werd herkend door de medewerkers. Toen we bij de receptie aankwamen, stond Goofy bij de balie. Hij spreidde zijn armen wijd voor me uit en een hartelijke begroeting volgde. Je zag de kinderen kijken: ‘Het is dus echt waar wat ze zei!’ Mijn Vriend stak zijn hand uit, maar werd ook in een stevige omhelzing getrokken. Toen was het vriendje van ons nichtje aan de beurt. Goofy wees op zijn neus (kusje geven). Maar een jongen van 13 is daar natuurlijk veel te stoer voor. Hij stuiterde achteruit: ‘Ech nie!!’ Dan ons nichtje maar. En als meisje kun je je dat nog wel veroorloven, dus ze kustte Goofy op zijn grote zwarte neus. Goofy glom zichtbaar. Het vriendje was een stukje doorgelopen, blij er zo gemakkelijk vanaf te komen. Dacht hij. Want toen hij zich naar ons omdraaide, stond hij wederom oog in oog met Goofy, die nogmaals op zijn neus wees. ‘Ja joh’, zei mijn Vriend: ‘Hier in Disney kun je beter al je trots van je af zetten, want anders red je het niet!’ En dat heeft hij toen dus ook maar gedaan!