Belletje

Soms gebeurt het weken achter elkaar, dan is het weer maanden stil. Maar als er wordt belletje getrokken, gebeurt dit altijd in de nacht van zaterdag op zondag tussen half 3 en 3 uur. We hebben zo’n ouderwetse klingelbel aan een touwtje. Dat maakt dus nogal kabaal, zeker ’s nachts. En zonder uitzondering schiet Floppy overeind en rent luid blaffend naar de voordeur, ons rechtop in bed zittend acherlatend. Oftewel: de beloning voor de daders. Ik probeer eraan te denken als we naar bed gaan om de bel af te koppelen, maar als ik het vergeet, wreekt zich dat dus direct. Als Floppy weer gekalmeerd is en in zijn mand ligt, probeer ik de slaap te hervatten door het bedenken van wraakacties. Mijn broer heeft een honkbalknuppel naast zijn bed ‘voor het geval dat’. Die zou ik kunnen lenen en gaan posten. Deur open en wham! Of een emmer ijskoud water aan het eind van het touwtje, in plaats van de bel. Splash! En net voordat ik in slaap val, denk ik: “Pas maar op! Normaal ben ik kalm en relativerend, maar als ze aan mijn nachtrust komen, ben ik niet meer voor rede vatbaar!