Skippy

Vanochtend stond het in de kranten. Zelfs het RTL-journaal maakte er melding van. Kangoeroe Skippy is na 2 jaar weer terug bij het baasje! De politie heeft de wegloper uiteindelijk kunnen vangen en thuisbezorgen. Ik was oprecht blij met het bericht, maar een paar vragen blijven onbeantwoord. Hoe heeft de kangoeroe ons klimaat twee jaar lang kunnen overleven? Wat heeft hij al die tijd gegeten? Is hij er zelf, uit ervaring wijs geworden, achter gekomen wat eetbaar is en wat niet? En heeft hij vriendschap met andere dieren gesloten in de tussentijd? Is er nu ergens een verdrietige duinvos die het wekelijks uitwisselen van bosroddels mist? Of was Skippy de eenzaamheid zo zat dat hij zich gewillig heeft laten vangen, in de vaste veronderstelling dat het dan wel weer goed zou komen? In gedachten zie ik allerlei beelden voorbij flitsen. Hij heeft het vast naar zijn zin gehad. Tot het ging vervelen. Thuiskomen is ook fijn. De baas heeft allerlei lekkere hapjes en een zacht strokussen neergelegd. Kijkt met tranen in zijn ogen naar het dier. Eindelijk thuis. Geeft nog maar ‘ns een knuffel. Of zo …. Mijn fantasie is overduidelijk weer op hol geslagen. Moet ik toch eens een keer iets aan doen.