In de ban van Myst

Sinds een paar weken zijn we volledig in de ban van Myst. Het is een grafisch computerspel van een jaar of zes geleden, toen de computertechnieken op dat gebied dus eigenlijk nog in de kinderschoenen stonden. De eerste CD-rom draait alleen op Windows 98, de twee vervolgspelen draaien ook op 2000 ev. Hoewel de eerste versie dus redelijk gedateerd is, is het prachtig uitgevoerd en hebben we al menig avontuur beleefd. Het gaat over een man die een nieuwe wereld heeft gecreerd. Zijn zoons, uiteraard een brave kerel en een slechterik, hebben ruzie gekregen en de boel een beetje door elkaar gegooid. Het is aan de speler om alle niveaus/werelden te verkennen en oplossingen voor problemen te ontdekken. We moeten nog een wereld bezoeken en wel door via een raket toegang te verkrijgen. Maarhoe we ook proberen: we krijgen het niet voor elkaar. Kan iemand ons op weg helpen? Voor degenen die het spel niet kennen: neem een keer een kijkje en je bent zeker verkocht!

Nightview-bril

Op aanraden van Marjan, die reageerde op het item Remlichten, heb ik zo’n nightview-bril gekocht bij Pearl. En het werkt dus echt! Volgens vrienden en familie zie ik er niet uit, een soort verpersoonlijking van Yoko Ono in haar jonge jaren. Maar ik heb ‘m nu een week, gebruik ‘m elke ochtend en elke avond en heb geen hoofdpijn of last van remlichten meer. Bijkomend voordeel is nog dat een grauwe dag ineens zonniger oogt met die gele gloed. Ik word er vrolijk van en daar heeft mijn omgeving ook wat aan. Doe overigens wel de test die Pearl aanbiedt, want mijn Vriend merkt dus geen enkel verschil. Volgens Pearl heeft dat met de kleurstaafjes in je ogen te maken. 40% van de klanten ziet geen verbetering. De bril kost uitgaande van een standaardmontuur 69 euro. Geslepen glazen kosten niets extra! Alleen als je ontspiegeld glas wilt, betaal je 40 euro meer. Tot slot: het is een klantvriendelijk bedrijf. Ik had bij het afhalen alleen het briefje overhandigd. We kregen koffie aangeboden, de bril werd bijgesteld en bij het afrekenen zei de verkoper mijn achternaam (had hij dus op het briefje gezien) en wenste ons een prettig weekeinde. Heel anders dan de ‘wat een aardige kinderen’-variant of drie keer in een zin mijn naam noemen.

Moeders

“Hoe laat komt ze?” “Uurtje of vier, geloof ik” “Mooi, dan kan ik vantevoren nog even een appeltaart bakken, dan ruikt het huis zo lekker. En wat zal ik met het eten doen? Waar houdt ze van?” “Indonesisch, dat kookt ze zelf ook graag en daar is ze erg goed in.” “Hm, dan brand ik daar liever mijn vingers niet aan. Ik verzin wel iets met kip, dat vindt mijn moeder ook lekker. En dan maak ik dat toetje van Life & Cooking vorige week: Chocolate seductie of zoiets.” “Ik geloof niet dat ze zo’n fan is van chocola, maar dat weet ik niet zeker.” “Ai, en mijn moeder is er dol op. Nou ja, er is ook nog ijs en yoghurt, dus ze kan kiezen. Is er genoeg wijn en bier in huis?” “Weet niet, maar ik moet toch nog shag halen, dan neem ik het meteen mee.” “Graag, want dan kan ik nog gauw de douche en de keuken een goede beurt geven. Dat is hard nodig.” “Maak je nou niet te druk, dan ben je straks als ze komen harstikke moe. Ik zal eerst een kopje koffie voor je zetten.” “WAT, is het al half 11?! Niks geen koffie, aan de slag! De moeders komen op het eten!”

Vriendschap

Vandaag is mijn vriendin jarig. Hieperdepiep hoera! We hebben de weken weer bereikt dat we even oud zijn. Ik ken haar in augustus 20 jaar. Nog van school. Daar raakten we aan de praat. En we bleven praten, ook met het diploma op zak. En op dit moment zijn we nog steeds niet uitgepraat. Vriendschap is voor mij belangrijk. Het merendeel van mijn vrienden ken ik al heel lang. Slechts van een paar heb ik afscheid genomen, ofwel omdat het eenrichtingsverkeer was, ofwel omdat het slechts nog een kerstkaart per jaar inhield. Ofwel omdat we gewoon teveel uit elkaar waren gegroeid. Dat kan natuurlijk Verder beschouw ik vriendschap als rekbaar. Ik heb vrienden, die ik tweemaal per jaar zie. En zodra we elkaar gedag hebben gezegd, pakken we het eindje van de draad moeiteloos weer op. Anderen zie ik elke week en bel ik zelfs tussendoor nog “omdat ik wat ben vergeten te zeggen”. Om vervolgens natuurlijk een half uur aan de lijn te hangen. Vriendschap geeft me warmte, bescherming en vooral veel plezier. Ik geef dan ook graag vriendschap terug. Is er niet een mooi Chinees gezegd voor vriendschap of zo?

Drankprobleem?

Ik ben niet zo’n drinker. Ik moet mezelf dwingen om minimaal twee liter water op een dag te drinken, voor de gezondheid. Maar ook alcohol drink ik slechts met mate. Ik ben dol op cocktails met een scheutje rum, tequilla of ander zoetigs. Het liefst met een rietje of een parapluutje, dan ben ik helemaal verkocht. Ik verheug me dan ook nu al op de verleidingen tijdens de komende apres-ski. Maar met wijn (uitgezonderd muscat en champagne) en bier doe je mij geen plezier. Wel vind ik het prettig om voor het eten een glas Fiero of port te drinken. Even samen met mijn Vriend de dag evalueren onder het genot van een drankje. Vooropgesteld dat ik niet meer hoef te rijden, want ik ben een zeer enthousiaste BOB-aanhanger. Kortom, normaalgesproken kan ik dus zonder probleem alcohol laten staan. Denk ik dan toch. Want toen ik de dranktest tegenkwam, was ik toch wel heel nieuwsgierig. Gelukkig was de uitslag voor mij geen verrassing. Ik hoef niet te minderen.

Vechtersbaas

Vechthaan doodt baasje. Wat een schitterend staaltje opkomen voor eigen rechten! Ik doneer maandelijks aan International Fund for Animal Welfare (IFAW), omdat ik vind dat ze goede dingen doen. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet naar de toegestuurde foto’s durf te kijken van honden met op hun rug gebonden, gebroken pootjes en in hun eigen bloed dansende beren. Ze zijn te schrijnend. Zo ook die van hanengevechten op de Filipijnen. Hoe populair ook, ik vind het ronduit walgelijk. En nu schijnt er dus eentje zijn kans schoon te hebben gezien. Jammer dat het artikel niet vermeldt wat er vervolgens met de vechtersbaas is gebeurd, maar ik vrees met grote vreze dat hij van een vechthaan met aanzien is veranderd in een soepkip met smaak. Toch hoop ik dat vele zijn dappere voorbeeld zullen volgen.

Communicatie

Ik hou absoluut niet van verborgen agenda’s. Als ik iets te zeggen heb, dan vermeld ik dat normaalgesproken rechtstreeks en direct. Dat vind ik prettig. Maar dat dit geen garantie is voor een heldere boodschap, dat besef ik maar al te goed. Ik werk op de afdeling Communicatie. Met allemaal collega’s die ingewikkelde communicatiediploma’s hebben. En zelfs bij ons worden niet altijd glasheldere gesprekken gevoerd. Want niet alleen de woordkeuze en intonatie, maar ook de lichaamstaal, bewuste en onbewuste emotie spelen een grote rol bij het vertellen van een verhaal. Zo hadden mjn Vriend en ik vorige week een misverstand over een ei (nee, Charlotte, nog steeds geen ruzie). Ik zei het een, maar mijn toon vermeldde iets anders. Verwarring alom. En zo heb ik nog wel een handjevol voorbeelden op voorraad. Onderweg naar huis hoorde ik dat meneer Donner per ongeluk een zware crimineel op vrije voeten heeft gesteld in Noorwegen. Terwijl hij toch echt gezegd heeft tegen zijn collega aldaar dat die man meteen uit het vliegtuig gearresteerd moest worden. Communicatie levert helaas maar al te vaak commotie en irritatie op.

Hutspot

Er is een ding waar Floppy stapeldol op is. Naast vanillevla. En chocola (wat hij niet mag, want dat is slecht voor honden). En room. En kluiven. En van die harde gele spekken. En dat is dus hutspot (peeenstamp voor de lezers Boven de Rivieren). Omdat mijn Vriend niet was gevallen tijdens zijn laatste skiles voor de vakantie kreeg hij hutspot met steak en uien. Floppy was dus niet weg te slaan uit de keuken en zat even later in aanbidding onder de eettafel. Hopend en smekend en alles belovend als er maar een restje voor hem overbleef. En dat was er natuurlijk. Maar terwijl ik een oude boterham door de pan heen haalde, pakte mijn Vriend de Bal met het Piepertje. Waar hij ook dol op is. Goede raad was duur: wat nu te doen? Heel zijn prioriteitenschema door de war. Ik heb staan huilen van het lachen in de keuken, waar hij telkens langsstormde, afremde, een blik op de vorderingen richting zijn etensbak wierp en terugholde om met de bal te spelen. En dat alles herhaalde zich dus keer op keer in een tijdsbestek van vijftien seconden. Dan mar geen blogkat, een prettiggestoorde hond is ook niet weg.

Pinguins

Gisteren hoorde ik het op de radio. Sindsdien speelt het door mijn gedachten: de pinguins in Burgers Zoo hebben het op dit moment zo koud, dat ze hun verwarmde binnenhokken niet uit te branden zijn! Voor zover ik weet moeten ze nu toch jubelend en juichend buiten staan, blij met het feit dat hun adoptieland eindelijk overeenkomsten vertoont met hun geboortestreek. Maar nee. Ze zijn inmiddels letterlijk en figuurlijk zo ver verwijderd van hun voorouders dat ze zich die tijd niet eens meer onbewust kunnen heugen. En dus in hongerstaking gaan als ’s avonds de electische dekentjes niet aan staan. Aan de ene kant is het vermakelijk, pinguins die de warmte opzoeken, maar aan de andere kant klopt er toch ergens iets niet helemaal. Ik ben er dus ook nog niet uit of ik het nu een mooi of een triest verhaal vind.

Gezocht: blogkat

Recent ben ik tot een schrikbarende ontdekking gekomen. Als je namelijk a) een vrouw bent en b) blogt, dan is het in 99,9% van de door mij gehouden steekproeven ook zo dat je c) een kat hebt. En die combinatie is er beslist niet voor niets, want al die bloggende dames zijn razend populair en mogen een aantal hits op hun site begroeten waar ik gewoon razend jaloers op ben. Ik ben geen kat. En zeker geen blogkat. Ik heb een hond. En een dwergpapegaai. Dus ik heb een fors blogtechnisch probleem. Op deze manier kom ik er natuurlijk nooit. Wie van de bloggende heren wil een kat ruilen tegen een dwergpapegaai?