Rouwproces

Net als je denkt dat je het nu wel onder controle hebt, dat je nu wel weet wat je kunt verwachten op speciale dagen, hakt het er onverwachts hard in. Vandaag zou mijn vader jarig zijn geweest, als hij niet was overleden in 1989. Dat is lang geleden. En toch, ik ben er de hele dag mee bezig geweest. Je denkt terug aan de mooie momenten en aan de pijnlijke. Ook na al die jaren. Je belt met je moeder en hoort het aan haar stem. En toch: het is veertien jaar geleden. Da’s een lange periode. Maar ik denk dat verdriet nooit helemaal slijt. De scherpe kantjes verdwijnen. Je kunt over hem praten zonder dikke tranen, maar het gemis blijft. Hij heeft mijn Vriend nooit gekend en weet niet hoe gelukkig ik met hem ben. Hij heeft niet gezien hoe sterk de band is geworden met mijn moeder en mijn broer na zijn overlijden. Dat we elkaar niet laten vallen. Dat alles is van “na zijn tijd”. En toch, ergens voel ik dat het goed is zo. En daar hou ik me dan maar aan vast op dagen zoals deze.