Jeugdtrauma

Gisteren vertelde M. Dat ze bezig was in huis, terwijl haar zoontje televisie keek. Ineens hoorde ze een hartverscheurend snikken. Bleek dat de ‘papa’ van Tarzan doodgeschoten was. Door een slechterik. Niet van ouderdom, want dat was nog te behappen geweest. Arme knul. Ik herinner me mijn ‘eerste keer’ nog goed. De moeder van Bambi ging dood. Ik ben weken ontroostbaar geweest. En zelfs toen ik op latere leeftijd naar Lion King keek, stroomden de tranen me over de wangen toen de vader van Simba stierf. De dood van vaders ligt sowieso gevoelig bij mij. Maar aan de andere kant vind ik het knap, dat je met behulp van muziek, tekeningen en een verhaallijn dat soort emoties kunt oproepen. Alleen vind ik wel dat je met kinderen een beetje voorzichtig moet omspringen. Hun relativeringsvermogen is anders dan dat van een volwassene. Vraag maar eens om je heen: nagenoeg iedereen zal naar een Disney-film verwijzen voor dit soort eerste impact-ervaringen. Misschien is het generatiegebonden: toendertijd had je nog niet zo heel veel keuze. Maar zeg nou zelf: zou je over tig jaar dit soort items over Teletubbies-ervaringen zien verschijnen?