Communicatie

Ik hou absoluut niet van verborgen agenda’s. Als ik iets te zeggen heb, dan vermeld ik dat normaalgesproken rechtstreeks en direct. Dat vind ik prettig. Maar dat dit geen garantie is voor een heldere boodschap, dat besef ik maar al te goed. Ik werk op de afdeling Communicatie. Met allemaal collega’s die ingewikkelde communicatiediploma’s hebben. En zelfs bij ons worden niet altijd glasheldere gesprekken gevoerd. Want niet alleen de woordkeuze en intonatie, maar ook de lichaamstaal, bewuste en onbewuste emotie spelen een grote rol bij het vertellen van een verhaal. Zo hadden mjn Vriend en ik vorige week een misverstand over een ei (nee, Charlotte, nog steeds geen ruzie). Ik zei het een, maar mijn toon vermeldde iets anders. Verwarring alom. En zo heb ik nog wel een handjevol voorbeelden op voorraad. Onderweg naar huis hoorde ik dat meneer Donner per ongeluk een zware crimineel op vrije voeten heeft gesteld in Noorwegen. Terwijl hij toch echt gezegd heeft tegen zijn collega aldaar dat die man meteen uit het vliegtuig gearresteerd moest worden. Communicatie levert helaas maar al te vaak commotie en irritatie op.