Hutspot

Er is een ding waar Floppy stapeldol op is. Naast vanillevla. En chocola (wat hij niet mag, want dat is slecht voor honden). En room. En kluiven. En van die harde gele spekken. En dat is dus hutspot (peeenstamp voor de lezers Boven de Rivieren). Omdat mijn Vriend niet was gevallen tijdens zijn laatste skiles voor de vakantie kreeg hij hutspot met steak en uien. Floppy was dus niet weg te slaan uit de keuken en zat even later in aanbidding onder de eettafel. Hopend en smekend en alles belovend als er maar een restje voor hem overbleef. En dat was er natuurlijk. Maar terwijl ik een oude boterham door de pan heen haalde, pakte mijn Vriend de Bal met het Piepertje. Waar hij ook dol op is. Goede raad was duur: wat nu te doen? Heel zijn prioriteitenschema door de war. Ik heb staan huilen van het lachen in de keuken, waar hij telkens langsstormde, afremde, een blik op de vorderingen richting zijn etensbak wierp en terugholde om met de bal te spelen. En dat alles herhaalde zich dus keer op keer in een tijdsbestek van vijftien seconden. Dan mar geen blogkat, een prettiggestoorde hond is ook niet weg.