Nieuwjaarsduik

Ik ben heel lang vrijgezel geweest. Niet helemaal uit overtuiging, maar toch had ik het prima naar mijn zin. Hechte familiebanden en een grote vriendenclub. Ik woon(de) in een heerlijk huis, volledig ingericht naar mijn eigen wensen en ik ging en stond war ik zelf wilde. Zomaar ineens koffie te drinkenbij vrienden in Hilversum? Ik stapte in de auto en ging. Zin om al om half 10 te gaan slapen? Niemand die mij tegenhield! Maar nu heb ik dus een ‘serieuze relatie’. En daar ben ik onwijs blij en gelukkig mee. Ik zou niet meer terug willen naar mijn vorige leventje. Tot vandaag. Nu twijfel ik een miniscuul doch aanwezig klein beetje. Want Hij heeft ook een verleden. Met tradities. En een van die tradities is dus de nieuwjaarsduik, samen met wat vrienden. Niet die grote massale duik in Scheveningen, maar gewoon ergens begin januari aan de kust. En ik hoor nu bij hem, hoor (nee, dat heeft hij geweten, die keer dat hij opmerkte –bij wijze van grapje-: ‘als je echt van me houdt, dan doe je het’.) Maar het probleem ligt bij mezelf. Want als ik tegen mezelf zeg dat ik een watje ben, dan sta ik al tot mijn oksels in het water. En als ik mezelf probeer te overtuigen van het feit dat ik echt niet alles hoef te kunnen, dan hoor ik mezelf laagdunkend honen ‘tsss, je durft niet!’ Dus ik denk nog. En overweeg. En twijfel. En raadpleeg ieder kwartier de water- en luchttemperaturen. Zometeen vertrekken we. Anderhalf uur rijden in de auto. Ik zal niet veel zeggen, maar des te meer denken. En wikken en wegen. Zucht. Wens me sterkte!