Slaan en geslagen worden

Vandaag las ik dat ruim de helft van de Turkse vrouwen wordt geslagen. Dat heeft iemand onderzocht. En ik vrees dat dit cijfer eigenlijk zelfs nog hoger is. Immers, hoeveel vrouwen durven het niet eens te bekennen uit angst voor meer slaag. Of nog erger: vinden dat de man het recht heeft om hen te slaan. Ik beschouw mezelf als een vrouw van deze tijd. Niet overdreven geemancipeerd, maar ik zeg wel mijn zegje (degenen die mij persoonlijk kennen: reageer hier vooral niet op!) En hoezeer ik het ook probeer te begrijpen: ik snap werkelijk niet dat iemand zich laat slaan. Goed, woorden kunnen soms harden overkomen dan daden en je kunt ook zonder lichamelijk geweld het bloed onder iemands nagels vandaan halen, maar toch: de man is nu eenmaal sterker dan de vrouw. En daar mag hij geen misbruik van maken. Ik ben er overigens zelf ooit op een hardhandige wijze achter gekomen dat het andersom net zo goed geldt. Ik sloeg mijn toenmalige vriendje (weet absoluut niet meer waarom) die me een tik terug gaf. En ik was dus verbijsterd over het feit dat hij, een man (in wording) mij, een vrouw (in wording) sloeg. Want dat mocht helemaal niet! Waarop hij antwoordde, dat een vrouw een man ook niet mag slaan. En dat kwartje viel meteen: hij had gelijk. Sindsdien heb ik natuurlijk wel een ruzie gezocht en gevonden, maar nooit meer geslagen. Maar het houdt me wel bezig. Wat bezielt iemand toch om zich te laten slaan? Angst? Minderwaardigheid? Onmacht? En hoe los je dit dan op?