Reiki I (2)

Reiki I dag twee zit erop. Gisteren was ik nog redelijk positief, vandaag helaas niet. Het was een heftige dag, fysiek en mentaal zwaar en een voor mij veel te hoog geitenwollensok-gehalte. Mijn nichtje was en bleef echt gemotiveerd en superenthousiast. Aan haar lag het niet. En dat verbaasde me dus ook. We waren met vijf cursisten en geen van hen heeft de dag met een geweldig gevoel afgesloten. Sterker nog, als vandaag gisteren was geweest, acht ik de kans klein dat we de tweede dag zo optimistisch en blanco waren begonnen. Als we hem al waren begonnen! Maar mijn nichtje was aan het eind van de middag in het geheel niet aangeslagen. Terwijl ik me toch kan voorstellen, dat je hoopt op meer volgelingen van de Reiki-leer, en wel mede door jouw toedoen. En dat blijft dus intrigeren. Wat is dat hogere, dat ongrijpbare, wat een Reiki Master gelovig houdt in het juiste, het enige? Je wilt toch net als ieder ander eer van je werk? Ik heb mijn nichtje hartelijk gedag gezegd en de hoop geuit elkaar spoedig weer te zien. Maar ik vrees met grote vreze, dat Reiki het laatste van mij heeft gezien!