Vallen en opstaan

“Weet wel waar je aan begint, met mij als vriendin. We gaan namelijk elk jaar wintersporten. Dat hoort er ook bij.” Hij knikte, geen probleem. Hij leert namelijk snel. Vanavond was de eerste les. En hoe bezorgd ik ook ben om zijn welzijn, ergens schuilt een duiveltje in mij dat stiekem geniet als het wat beter presteert dan die ander. Ik verkneukelde me dus stilletjes in een hoekje op schitterende valpartijen, verbeten trekken om de mond en een enigszins humeurige stilte op de terugweg in de auto. Helaas. Hij doet het geweldig. Draait nu al voorzichtige maar keurige bochtjes, terwijl mevrouw Les Vier jaloers toekijkt naar zijn vorderingen. Zelfs de skilerares knikt goedkeurend. En mompelt naar mij: “Nou, daar mag je terecht trots op zijn!” Ben ik dus ook. Zucht. Hij wil volgende week de fotocamera meenemen, zodat jullie het ook kunnen zien. Diepe, diepe zucht.