Curiosity killed the cat

Gisteren hadden we een familiedag. Slechts drie volwassenen en drie kinderen ontbraken helaas. Maar het was leuk elkaar weer te zien en bij te praten en te plagen. Mijn Vriend en ik kregen een hartstikke leuk cadeautje ter ere van ons samenlevingscontract. We hebben een datum bepaald en lootjes getrokken voor KerstKlaas, wat wonderwel in twee keer lukte zonder dat iemand zijn of haar eigen naam voorbij zag komen. We hebben heerlijk gegeten (en meer dan voldoende) en we (lees: ik) hebben de Disney-ervaringen nog wat aangedikt. Kortom, een heerlijke avond vol sfeer en gezelligheid. En toch zit me iets dwars. Ik heb er een nachtje over geslapen, maar ik kan het niet loslaten. Heb er al met mijn Vriend over gesproken, maar hij weet het ook niet. Goede raad is nu duur. Neem ik het initiatief of wacht ik af? Kwets ik mensen door te spreken of te zwijgen? Vandaar dat ik de middenweg kies en het via D’s Days aankaart: wat wilde je nou even tussendoor vragen, Charlotte? Curiosity killed the cat, but please don’t let it kill me!